Praktijkverhalen

Katten en muizen
"Gek op pindakaas"

Als dierenarts gezelschapsdieren, met speciale aandacht voor bijzondere dieren, en huisfotograaf van de dierenklinieken Horst e.o., kom je regelmatig mooie zaken tegen die het fotograferen waard zijn.

Thuis hebben we vier katten lopen. Twee zijn overdag vaak buiten, allemaal slapen ze sowieso binnen. Opmerkelijk was het dan ook toen we zagen dat de pollepels aangeknaagd waren. Vier katten in huis, en toch een muis???

Ik besloot een lifetrap te plaatsen. Als lokmiddel gebruikte ik een goed belegde boterham met pindakaas.
Volgens de legende zijn muizen gek op kaas, maar de waarheid is: ze zijn gek op pindakaas!
Nog geen half uur na het plaatsen van de val had ik al beet. Een kleine bosmuis. Een oud glazen aquarium werd als noodverblijf ingericht, en de val werd opnieuw ingesteld. Vijftien minuten later weer beet, wederom een kleine bosmuis.De beestjes mochten uiteraard pas buiten los, nadat ze uitgebreid gefotografeerd waren!

RT. van Genugten, DVM.
Dierenkliniek De Oude Melkfabriek.
Dierenklinieken Horst eo.

Geritsel bij de schoorsteen

Ik zit samen met mijn vriend op de bank naar een film te kijken. In onze woonkamer hebben wij een houtkachel en het is een sport voor de katten om tussen het hout op zoek te gaan naar een fictieve prooi. Omdat het geritsel me begon te irriteren had ik al een paar keer waarschuwend de naam van de kat genoemd maar hij scheen niet op te willen geven.

Ik wilde bijna actie gaan ondernemen toen mijn vriend opmerkte dat de kat heel braaf naar de kachel zat te staren en niet de reden was voor het geritsel dat na verdere inspectie zelfs uit de kachel leek te komen. Voorzichtig opende ik de kachel maar kon niets vinden alhoewel het geritsel duidelijk aangaf dat er iets moest zijn. Zodoende hebben we toen de kachel van de muur geschoven om een kijkje te nemen, voor zover dat mogelijk is, in de smalle pijp die naar de schouw toe leidt. Ook hier was niets te zien en we hoorden ook niets meer. “Er zit niks” hoorde ik mijn vriend na enkele minuten zeggen maar ik was er van overtuigd dat er iets moest zijn wat dat geluid had veroorzaakt. Met een snel kloppend hart (wist niet wat ik aan zou treffen) heb ik vervolgens mijn arm in de pijp gestoken en op de tast voelde ik wat veren en pootjes, vervolgens kreeg ik een beet in mijn vinger. Niet hard maar wel waarschuwend.

“Het is een vogel” riep ik en kon het diertje er voorzichtig aan zijn poten uittrekken. Eenmaal uit de schouw was onze verbazing heel groot, het was namelijk niet zomaar een vogel maar een kerngezonde steenuil, de kleinst voorkomende uil in ons land. Nadat ik hem wat had schoongemaakt mocht hij een nachtje in de papegaaienkooi die ik nog had staan bijkomen. Vanmorgen wist hij niet hoe snel hij zich uit de voeten moest maken.

Hij was blij dat weer lekker kon vliegen in onze vrije natuur. En wij gaan van het weekend toch maar weer het dak op om het hekje opnieuw op de schouw te bevestigen zodat dit geen tweede slachtoffer overkomt.

Tessa van de Riet

Rambo in het badputje

In de dienst gaat de telefoon. Mevrouw meldt dat haar Rambo vastzit in het afvoerputje van de badkuip. Zij heeft hem een frisse wasbeurt gegeven en bij het weg laten lopen van het water is Rambo met zijn voetje in het putje terechtgekomen. Ook met veel sla-olie wil zijn voetje niet loskomen. Als wij arriveren heeft de ingeschakelde moeder van mevrouw het roostertje al losgeschroefd uit het afvoerputje.

Rambo begint fel te blaffen als we aan het voetje komen. Het voetzooltje is zo sterk gezwollen, dat terugduwen lastig en pijnlijk is. Rambo krijgt een verdovende injectie in zijn voet. Het roostertje doorknippen met een staaltang lukt niet, wat wel gaat is zagen met de draadzaag. Al snel lukt het nu het voetzooltje terug te duwen. Een hele opluchting voor Rambo!

"Oraal ingeven" aan de telefoon

Een mevrouw belt lichtelijk overstuur naar de praktijk. Zij heeft eerder die dag een ontwormingstablet voor de hond op de praktijk gehaald. Degene aan de balie had gezegd dat dit tabletten met een smaakje waren en dat de hond die waarschijnlijk zo op zou eten. Ze had de tablet aan de hond gegeven en deze had die inderdaad lekker opgegeten.

Nu was ze nog eens goed op de verpakking aan het kijken en zag ze dat ze die tablet ORAAL in moest geven. Ze was erg geschrokken. Ik reageer: “Maar dan hebt u het toch goed gedaan mevrouw” Mevrouw vraagt nog eens of ik dat zeker weet. Ze blijft paniekerig en is niet gerustgesteld. Nog eens gezegd dat oraal betekent in de bek ingeven.

Dan vraagt ze ”dus ik hoefde de tablet niet in zijn poepertje te stoppen?” “Nee, mevrouw” Ooohh, dus daar zat het probleem. Na wat nadere uitleg begreep ze het misverstand en kon er hartelijk om lachen. Ze vond het al vreemd dat ze dan een smaakje aan de tablet deden.

"Het briefje " aan de balie

Gisteren stond er een man aan de balie. Hij wilde een medicijn van Bayer hebben. Had de naam op een papiertje staan. Ik verstond hem niet (dialectduits) en vroeg hem om het briefje. Nee, dat gaf hij liever niet, want dat was toch zijn eigen handschrift. De vraag waarvoor het dan gebruikt wordt, werd niet beantwoord.

Dierenarts Jacques Jenniskens stond er ook bij en die vroeg hem toen nogmaals waarvoor het was. Bleek het een potentiemiddel te zijn!

Hahahaha. Hij moest naar de buren (het huisartsencentrum) dus! Met een rood hoofd liep hij naar buiten.

Meekijken met de dierenarts door Judith van Wijnhoven (Groep 8 Basisschool de Krullevaer Sevenum)

"Ik kwam vanmorgen om 9 uur hier bij de praktijk.

Ik ben meegelopen met Marly en Marieke en Jack. 's Morgens was er een hond en die werd gesteriliseerd. En daarna was er een spreekuur en werden heel veel honden ingeënt en er werd een ratje ingeslapen. Bij het spreekuur was er ook een hond die frietvet had gegeten. Op het laatst werd er nog een hond geopereerd.

Ik vond het heel leuk om een dag met de dierenarts mee te lopen!"

Judith Wijnhoven (Groep 8 Basisschool de Krullevaer Sevenum)

"Ut is enne blieje muk" door dierenarts Robin Holle

(Zaterdagnacht 02.08 uur Spoeddienst).

Vanuit het niets uit het diepst van mijn slaap gaat de telefoon. "Ja met Dekkers, het is een zware. Kom maar gauw". Dat zegt genoeg, maar toch is het even verkeerd wakker worden, zo midden in de nacht, na een hele zaterdag doorwerken. Ik trek gauw de kleren aan die nog op de stoel liggen. Onderweg naar Melderslo klinkt de nachtradio. Heerlijke muziek uit de jaren zeventig. Ik droom even weg.

Aangekomen bij Dekkers pak ik mijn verlosschoot en wat glijmiddel. Het is koud en donker. De koe is al even bezig. Het is een vaars, dat wil zeggen dat dit het eerste kalf voor deze koe zal worden. Na enig voelen binnenin blijkt de geboorteweg van deze vaars te nauw voor het kalf.

Even controleren of het kalf nog leeft. De tong trekt niet meer terug, maar na enig doorvoelen blijkt de hartslag nog wel aanwezig, alhoewel zwak. In overleg met Dekkers, die reeds zo'n 300 kalveren geboren heeft zien worden, besluiten we tot een keizersnee.

Hij heeft de 2 emmers warm water al klaar staan en ik pak mijn keizersnee-koffertje. Even snel verdoven, een diepe snee en hup daar is het kalf. Het blijft dan altijd spannend of het kalf zich wel meteen kan aanpassen aan de buitenwereld. Zo ook nu weer. Het kalf weegt zeker zo'n 60 kilo en houdt zich voor dood. Een plens koud water doet zijn kop schudden en even later haalt hij (ja, een stiertje) diep adem.

"Ut is enne blieje muk", zijn de geruststellende woorden van Dekkers. En jawel, tijdens de controlevisite de volgende dag staat het kalf heerlijk te zuipen.

De Leeuwenkoningin? door dierenarts Maaike Fennis

Vandaag kwam een eigenaresse met een vrolijk kwispelende hond binnen. Mevrouw was in tranen terwijl de Berner Sennen reu toch heel gezond leek. Wat bleek, in de wachtkamer had ze even moeten wachten en in die tijd had ze bij ons naar de videofilm gekeken. Daarop had ze net een hele verdrietige scene uit de Lion King gezien die haar tot tranen had geroerd.

Gelukkig waren de klachten van haar eigen hond niet zo verdrietig en verliet ze de spreekkamer net zo vrolijk als haar hond.

Waar is het kalf? door dierenarts Gerard de Muinck

Tijdens een weekend dienst werd ik geroepen bij een koe die aan het kalven was, maar er kwam maar niets. De boer had de koe vanuit de wei gehaald, op stal gezet en was vervolgens weggegaan. Samen met de boerin begon ik aan de verlossing. Na enig voelwerk vroeg ik of het wel echt de juiste koe was. Ja, ze wist het zeker. Het was het juiste nummer en bovendien haar man vergiste zich echt niet, dus moest ik nog maar nog eens goed voelen. Helaas...niets te voelen.

Dus wij de wei in en ja hoor, na enig zoeken vonden wij, in een greppeltje, een pas geboren kalf. De koe had heel goed zelf kunnen kalven, maar had dat zonder medeweten van de boer gedaan. Vandaar, dat de geboorte niet wou vlotten!